Bu da Benim 28 Şubat Hikayem

Özlem Ata
1.3.2018

Yaşım çok gençti

Bu yüzden ben, ne yaşadığımı anlamadım önce

Üniversitede birdenbire başörtülüler giremeyecek diye söylentiler dolaşmaya başlamıştı

Sonra birçok üniversiteye almadılar başörtülüleri

Ben hasbelkader sorunsuz bitirdim okulu

Hatta yüksek lisansa girdim

Ama bu yıl daha sıkı/cı/ydı

Baskılar iyice artmıştı

İkna odası görmedim çok şükür

ama artık başörtüyle değil, atkı bere ile girebiliyorduk sınıfa

Bir profesörün bana "Kızım, şimdi kış. Biri kapıdan girip sorsa, niye sınıfta böyle oturuyor, diye, hastadır, üşüyor diye cevap veririm ama yazın ne diyeceğim" demesini hiç unutmuyorum

Profesörün üzerinde o kadar baskı vardı ki demek ki, birinin ders yaptığı sınıfa girip ona öğrenciler önünde sorgu yapabileceğini bile düşünüyordu

Sonra ne mi oldu

Ben kendiliğimden üniversiteyi bırakma kararı aldım

Bir sağlık problemi yaşıyordum zaten

Üniversiteyi bitirip diplomaya hak da kazanmıştım

Başörtülü çalışabildiğim bir işim de vardı

O zaman yüksek lisansımdan vazgeçmek en doğru olandı

Ben de öyle yaptım

Yüksek lisansı bıraktım

Üniversitede kalma hayallerimi bıraktım

Başka bir yön çizdim hayatıma

Sorsalar pişman mısın diye, değilim derim

Sonra her şey güllük gülistanlık mı oldu benim için

Elbette hayır

Senelerce, başörtüsüyle başka yerde çalışamazsın, cümlesinin tehtidi altında alnı secdeli kapitalistlerin yanında başörtümle çalıştım

Emeğimizin karşılığını gün geçirmeden vermekle övünüyorlardı, ne kadar az para verdiklerini anlamamamız için

doğru ya beterin beteri vardı, şükür önemli

Ben hayat gailesinin içinde şükrediyordum

çünkü çocuk büyütüyordum, kiradaydım, eşimin işleri inişli çıkışlıydı, ben memur çocuğuydum, düzenli gelir lazımdı

İdeallerimden çok kolay vazgeçmiştim

Yeni idealim sıradan biri olmaktı

İşe gitmek, eve gelmek, çocuklarımla ilgilenmek

ama eve gelmekten sonrası hep yorgunluktu

çünkü

Ne kadar çalışırsam çalışayım bir fazlasını hedef gösteriyordu secdeli kapitalistler

İstediklerini yapmak için zaman lazımdı, emek lazımdı

Fedakârlık diyorlardı, fedakârlık lazımdı

Ben zamanımı, emeğimi feda ettikçe onlar kâr ediyordu

Fark edemiyordum

Bugün dönüp bakıyorum da geçmişe

Ben alnı secdeli kapitalistlerden gördüğüm eziyeti 28 Şubatçılardan görmedim

ama şunu biliyorum

ben ve benim gibi bir avuç Müslüman genci, onlara mecbur eden de 28 Şubat zihniyetiydi

Bir gölge gibi ensemizden ayrılmayan 28 Şubat zihniyeti

Bu yüzden 28 Şubat gelecek nesillere her yönüyle iyice anlatılmalı

Hiçbir mücadele vermeden 28 Şubatçıların terk etmemizi istediği kamusal alanları terk eden benim gibi biri bile bu kadar etkilendiyse 28 Şubat'tan, gerisini varın siz düşünün

 

Özlem Ata

 

 

 

 

 




YAZARIN DİĞER YAZILARI
Veri politikasındaki amaçlarla sınırlı ve mevzuata uygun şekilde çerez konumlandırmaktayız. Detaylar için veri politikamızı inceleyebilirsiniz.